Dünyanın herhangi bir yerinde olup bitene ırk, din ya da mezhep ayrımı yapmadan ‘ekonomik’ gözlüklerle bakın...
Aynı ulus, aynı din, aynı mezhep içinde tarafların ‘barış’ ve ‘savaş’ yanlısı olarak ayrıştıklarını göreceksiniz.
Kimileri neden ‘savaşmak’, kimileri de neden ‘barışmak’ ister?
* * *
Bunun ‘ekonomik’ temeli nedir?
Savaş kime kazandırır?
Barış kime kazandırır?
* * *
İlişkilerimizin 93 yıldır askıda olduğu Ermenistan hap kadar bir ülke...
Nüfusu üç milyon bile değil... Toplam ulusal hásılası beş milyarı bile bulmuyor...
Kişi başına gelir iki bin doların epeyce altında...
Koskoca Türkiye’nin itişip kakıştığı, diplomatik ilişki kurmadığı Ermenistan bu işte.
Kapsamak yerine...
İtişip, kakıştığımız Ermenistan...
* * *
Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, bugünkü tarihsel gezisinin amacını ‘ziyaret ortak tarihi olan iki halkın yakınlaşmasının önünü tıkayan unsurların kaldırılmasına, yeni zemin hazırlanmasına vesile teşkil edecektir’ diye açıklamakta...
İki halkın önünü tıkayan unsurlar...
Kim bunlar?
Siyasal milliyetçik yapan, salçalı hamasete abanan, bağırıp çağıran zevat.
Kavgadan, savaştan para, pul, şan, şeref, statü elde edenler...
Azerbaycan kanadında iş tutup, Ermenistan’a kafa atanlar...
Ortamı yumuşatmak...
Ermenistan ile Azerbaycan arasındaki sorunların çözümüne katkıda bulunmak yerine...
Birini diğerine kırdırmak arzusunda olanlar...
* * *
Bir de halklar var...
Önceki gün The Guardian ne yazıyordu:
‘Türkiye’nin güçlü ordusundan bazı komutanların, Ermenistan ile Türkiye arasında daha iyi ilişkiler olması fikrinden rahatsızlık duyduğu söyleniyor.
Keza Türkiye’nin Osmanlı liderlerinin 1915’te Ermenilere yönelik yürütülen katliamlardaki rolünü kabul etmesini isteyen Ermeni Diasporası’nın da.
Ancak Ermenistan içinde ise halkın büyük bölümü kendi dertlerine odaklanmış durumda.
Geçen yıl yapılan bir ankette, Türkiye’nin 93 yıl önce gerçekleşen katliam hakkında ne söyleyip söylemediğinin bugün de önemli olduğunu düşünen Ermenilerin oranı sadece yüzde 4 çıktı.’
Ermenistan’da yoksulluktan kırılan halkın çok büyük bir kısmı ‘kendi dertlerine’ odaklanmış da, bizde durum farklı mı?
Kars Belediye Başkanı Naif Alibeyoğlu, 9 Haziran 2004’te Türkiye ile Ermenistan arasındaki Doğukapı’nın açılması için imza kampanyası başlatmıştı.
‘Ermenistan sınır kapısı açılsın’ kampanyasında toplanan 50 bin imza, gereğinin yapılması için Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne gönderilmişti.
Ama ‘savaş lobisi’ bölge halkının derdini duymadı...
Elli bin imza kimsenin kılını bile kıpırdatmadı...
Hálbuki ‘sınırın açılması’ oradaki insanlar için iş demek, aş demekti...
* * *
Barış galip gelse...
İstanbul ile Erivan arasında direkt uçuşlar yapılırken sınır kapısını da kapalı tutmanın anlamı kalmayacak.
Gül’ün ziyareti bunu sağlayabilir.
Bölgenin kalkınmasını hızlandırır.
Düşünsenize...
Halen Ermenistan ile Türkiye arasındaki ticaretin hacmi 150 milyon dolar civarında.
Hálbuki...
Sınır kapısının açılması durumunda bu rakamın anında 400 milyon dolara ulaşması söz konusu...
Çünkü sınır kapısı açıldığı takdirde Kars’ın Ermenistan’a ihracatı 10, Van’ın ihracatı ise 9 misli artabilecek.
Birbirine kırdırılmak istenen insanlar karşılıklı zenginleşecek, iş ve aş bulacak...
Sorunları böyle bir ortam mı daha çabuk çözer, ilişkilerin donduğu, nefrete zemin hazırlayan umutsuzluk ortamı mı?
* * *
Savaş lobisi kazansın diye öyle akıl dışı işler yaşıyoruz ki...
Örneğin, Ermenistan ile Türkiye arasındaki ticaretin yüzde 90’ı Gürcistan üzerinden yapılıyor.
Ermenistan düşmanlığı Rusya’ya tren yolu ile mal ihracını engelliyor... Buradan geçen hattı kullanamıyoruz...
Ülkeye ve bölgeye ciddi faydası dokunacak olan turizm ölü yatmakta...
Savaş, kavga, ülkelerin zenginleşmelerini de zehirlemekte...
* * *
Savaştan para kazanılır mı?
Silahçıysanız tabii ki kazanılır...
Savaştan para kazanamayan, daha doğrusu kaybeden ise ülke halkları, bölge insanları...
Abdullah Gül’ün maç ziyareti ‘iki halkın yakınlaşmasının önünü tıkayanları’ temizlemeye yarayacak...
Ortadoğu’da... Kafkaslar’da... Filistin’de... Ege’de... Veya... 
