Nur Çintay ve kocasının kendilerini dönüştürükleri durumu gazetecilik açısından “utanç” verici bulsam da Nur Vergin’in dünkü Akşam’ın birinci sayfasında yer alan çirkin satırlarının muhatabı olmalarını hoş göremem. Tıpkı Hakkı Devrim’in ona “amip” demesini kabul etmeyeceğim gibi...
Bu bir meslektaş dayanışması da değil. Çintay’la dayanışma içine girecek değilim. Sadece asgari bir insani ve etik duruş.
Hadi yetersiz ve taşralı akademisyenlerin cahil satırlarına alışığım ama hayatının bir bölümünü yurtdışında geçirmiş, Batı terbiyesi aldığını düşündüğüm ve başkalarından en azından birkaç gömlek üstte olması gerektiğini varsaydığım Vergin’den bu mahalle ağzını beklemiyordum.
Koca akademisyenin geldiği noktaya bakın:
“Aşağılık kompleksiyle kıskançlığın bir araya gelince nelere kadir olduğunu görebildim.”
*”Beşinci sınıf bir dedikoducunun dahi yazmaya tenezzül etmeyeceği bu yazı, eminim, davet sahibi Memecan’ları üzmüştür.”
“Evet küçük hanım, ben Başbakan’ın yanına oturmadım. O, beni yanına oturttu...”
“İtibar görmemiş olmanızdan rahatsız olduğunuzu anlayışla karşılıyorum. Ama itibar, bugün örneğini gördüğüm yazılarınızla elde edilmiyor. Yazınızı okuyanlar sizin ne kadar haset dolu, cahil ve de, evet, yalancı biri olduğunuzu teslim etmişlerdir...”
Ve son olarak okkalı bir tehdit:
“Başbakan’la görüşürsem ona hasedinizi dindirmek için sizi de adam yerine koymasını rica edeceğim.”
Hayrola Nur Teyze, ne oluyoruz birden? İyi ki Başbakan’ın dizinin dibinde oturdunuz bir kere, bunun size gazetecileri tehdit etme hakkı verdiğini düşünüyorsanız fena halde yanılıyorsunuz.
Bol keseden savrulan tehditleri bırakınız...
Unutmayın Nur Teyze, Türk siyaseti iktidar sofrasında ağırlanan çok “Papatya” gördü. Aman kendinizi o masadaki iktidar havasına kaptırmayın; hem merak etmeyin o güç size yar olmaz...
Aman yanlış düşüncelere kapılmayın...
Doğrusu “beşinci sınıf dedikoducu”luktan bu kadar rahatsız olurken birine had bildireceğim diye kendinizi bu tahrikkâr dilin heyecanına kaptırmış olmanıza ve gözünüzün dönmesine üzüldüm...
Hepimiz biliyoruz ki bizzat siz, geçmişte magazin aşklar yaşamış ve bu aşklara konu olmuş biri olarak “beşinci sınıf dedikoculuk”tan daha iyi anlarsınız.
Dil oyuncaklı bir tuzaktır; insanın kelimelerin büyüsüne kapılıp bataklığa saplanmaması gerek.
Ama, doğru ya, sizin bunu hepimizden iyi bilmeniz gerekir. Akademik duruş, akademik ahlak ve birikim bunları gerektirmez mi?
Nur Teyze,
Nereye kayboldu sizin akademisyen kimliğiniz?
Biraz magazin yapma pahasına soracağım, yoksa içimde kalacak...
Acaba diyorum kadınsı bir kıskançlık mı sizi bu kadar öfkelendirdi? Malum yazıda akademinin en güzel kadınının Deniz Ülke Arıboğan olduğundan bahsedilmişti ya...
Yoksa siz de mi “haset dolu”sunuz?
Bir de demişsiniz ki “İtibar görmediğin için mi rahatsızsın?” Eğer söz konusu itibarsa, o mektup basına sızdıktan kimin itibar kaybettiği çok bariz. Kaybeden siz oldunuz. Hem Akademi’nin saygınlığına gölge düşürdünüz hem belki de yıllarca taş üstüne taş koyarak inşa ettiğiniz birikiminize...
Sizi bir akademisyen olarak ciddiye almam mümkün mü bu saatten sonra; beni bırakın herhangi birinin... Kendi meslektaşlarınızın suratına nasıl bakacaksınız?
Akademik unvanı olan biri böyle konuşur mu? Böyle konuşan akademisyenleri de görmüştür medya ve onları çöp tenekesine fırlatmıştır, aman dikkatli olun...
Nur Teyze,
Kaldı ki büyüklerime saygı, küçüklerime sevgi düsturuyla büyüdüm ben. Size “küçük hanım” olarak hitap etmemi beklemiyordunuz herhalde. Kaldı ki bu üslubunuza karşılık size “Hocam” diyecek halim yok.
Nur Çintay ve kocasının kendilerini dönüştürükleri durumu gazetecilik açısından “utanç” verici bulsam da Nur Vergin’in dünkü Akşam’ın birinci sayfasında yer alan çirkin satırlarının muhatabı olmalarını hoş göremem. Tıpkı Hakkı Devrim’in ona “amip” demesini kabul etmeyeceğim gibi... 
