Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, seveni de sevmeyeni de bol, ülkesi adına günahı da sevabı da çok olan bir siyasetçi ama kesinlikle güçlü bir lider.
Kişisel karizması Erdoğan’a, kendi kariyerinin devamından ve partisinin iktidar serüveninden ziyade, ülkenin kaderi konusunda tarihi bir sorumluluk yüklüyor.
Başbakan Erdoğan’ın duruşu, söylemi, temel tercih ve politikaları Türkiye adına hayati bir belirleyicilik taşıyor. Yön tayin ediciliğin en kritik dönemecindeyiz.
Erdoğan, altı yıldır üzerinde en çok konuşulan, sözleri en çok tartışılan, en fazla niyet okumasına tabi tutulan bir siyasetçi. Bu süreç kendisi, partisi, tabanı ve ülkesiyle çok yönlü bir etkileşimin tarihidir. Dönüşümler tek yanlı olamaz.
O’nun siyaset dili karşımıza pragmatik bir lider çıkarıyor. Günün koşullarına göre belli oranlarda değişen bir profille karşı karşıyayız. Bu doğru, lakin bugünlerde ‘aşırı yorumlamalar’ artmış durumda. Ülkenin lideri ile AKP’nin genel başkanı olmayı karıştıran yorumcuların tehlikeli girişimlerine rastlıyoruz. Erdoğan’ı başbakanlık mahallesinden, AKP cemaatine doğru itmeye çalışıyorlar.
Erdoğan üzerinden Ankara’da, Avrupa Birliği’nde ve biraz da ABD ekseninde kıyasıya rekabet yaşanıyor. O’na ve Türkiye’ye güzergâh belirleme arayışları...
Sorular var:
Erdoğan’a yönelik ilginin negatife kaymasının sebebi nedir? Gerçekten demokratikleşme adımlarında ve reformlardaki yavaşlama nedeniyle mi Erdoğan’a Avrupa’dan tepki yağıyor?
Yoksa Başbakan’ın kendini pozisyonlamasıyla birlikte, Türkiye’nin yerini tayin etmedeki temel ayrışmanın sancılarını mı yaşıyoruz?
Zamanlamaya bakınız; Ankara, dış politikada etkinlik arayışını tırmandırıyor. Bu da devlet politikalarıyla uyumlu yürütülüyor. Aşırı yorumlamalar acaba birer manipülasyon aracı mı?
Washington’u ayrı tutuyorum, bana kalırsa o anlamda ciddi bir sorun ya da ilişkilerde önemli bir değişim yok. Oradaki konu ‘Hangi Washington?’ sorusundan ibaret.
Brüksel (AB) ise Erdoğan’dan çok Cumhurbaşkanı Gül’e yaklaşıyor. Bunun gerçek sebebini bilmeliyiz.
Bizdeki liberaller Erdoğan’a tepki gösteriyorlar. Daha önce alkış tutuyorlardı. Bu kırılma noktasını ıskalamayalım. Ne oldu?
Hoş, Başbakan gereğini yerine getirmedi ama önemli bir balkon konuşması yapmıştı. O gün sesini yükseltmeyenler, aynı sözlere bugün veryansın ediyorlar. Neden?
BAŞBUĞ’A DESTEK KIRILMA NOKTASI
Bütün model, Erdoğan’ın askerle çatışması üzerine kurulmuştu. Benim, dönüm noktası olarak gördüğüm olay Başbakan Erdoğan’ın Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’a destek veren o tarihi konuşmasıdır. Sadece söyleme değil, eylemler dizisine bakıp analiz ettiğimizde aslında iktidar partisinin Güneydoğu veya Avrupa Birliği ile ilişkiler politikalarında ciddi değişiklik olmadığını fark ediyoruz.
İnanıyorum ki Erdoğan askerle bugünkü gibi nötr bir pozisyonu sahiplenmek yerine çatışma siyasetini sürdürseydi şimdi onu eleştirenler, eskisi gibi alkışlamaya devam edeceklerdi. Kurguyu yıkan gelişme, İlker Başbuğ ve Erdoğan’ın, ‘askeri biraz daha sivilleştirme’, ‘AKP’yi biraz daha merkeze çekme’ ve böylece ‘millet-devlet bütünleşmesini sağlama’ konusundaki yaklaşımları oldu. Önceliği terörle mücadeleye verdiler. Birileri buna tahammül edemiyor. Erdoğan’a, olumsuz bir imaj atfederek bedel ödetmek peşindeler. Onu eski yörüngesine itiyorlar.
Evet, Erdoğan ciddi hatalar da yaptı. Altı yıllık iktidarın kaçınılmaz sonucudur bu. Hiçbir faniye hatasızlık nasip olmaz. Şimdi onları geride bırakmak lazım. Özellikle ekonomi ince bir buz tabakası üzerinde. Laiklik gibi Cumhuriyet’in niteliklerine dair tartışmalara bir daha fırsat tanınmamalı. Soyut meseleler üzerinde çok vakit kaybettik. Sorunlarımız dağ gibi büyüyor. Çözüm için üzerine basılacak zemin sağlam. Erdoğan’ın şu andaki temel siyasal çizgisi Türkiye adına doğrudur. Güneydoğu politikası bunun belkemiğini oluşturuyor.
Erdoğan’ı ilahlara kurban etmemek lazım, O’nun tecrübe ettiği yeni yol Türkiye adına çıkış olabilir.
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, seveni de sevmeyeni de bol, ülkesi adına günahı da sevabı da çok olan bir siyasetçi ama kesinlikle güçlü bir lider.
